Edukacja artystyczna czyli po co dzieciom zajęcia plastyczne?

Dziecku jest łatwiej wyrażać emocje i jego indywidualne przeżycia a także postrzegany świat, nie przez słowa, a przez twórczą aktywność.

Wyrażanie się przez sztuki plastyczne, czy to będzie zabawa z gliną, masą solną czy też malarstwo, rysunek i inne podobne, są doskonałym odzwierciedleniem tego, co  aktualnie przeżywa dziecko.

To co ujrzymy w pracach dzieci, będzie wyrażeniem tego, czego ostatnio doświadczyło, np. jakie programy oglądało w telewizji,  co widziało w drodze do domu (pracująca koparka, żuraw na budowie czy motyl). Tak dzieci tłumaczą sobie otaczający je świat, na swój sposób „przerabiają” go i oswajają.

Kiedy twoja córka lub syn, z uporem badają możliwości gliny, czy kartki oraz pędzla, starannie zapisują te doświadczenia w głowie, a tym samym poszerzają swoją wiedzę nie tylko plastyczną, ale też z innych istotnych dziedzin nauki takich jak fizyka, chemia czy geometria.

Ponadto, samo rysowanie, czy praca z różnorodnymi materiałami plastycznymi, przyczynia się do rozwoju zdolności manualnych dziecka (złożonego systemu percepcyjno-motorycznego).

Proces nauki rysowania jest badany od dawna. George-Henri Luquet, francuski filozof – jako pierwszy interesował się rysunkami dziecięcymi – w efekcie badań,  stworzył schemat stadiów rysunków
dzieci (poniżej). Posłużył on innym naukowcom i pedagogom oraz psychologom dziecięcym, w dalszym rozwoju pracy badawczej nad tym tematem.

1. Gryzmolenie – do ok. 2 roku życia dziecka.
2. Realizm przypadkowy – między 2 a 3 rokiem życia dziecka. Rysunek na pozór nie przypomina niczego, jednak dziecko próbuje przyporządkować jakiś prawdziwy obiekt narysowanemu rysunkowi, może to być piłka, czy huśtawka, jak w przykładzie poniżej. Dziewczynka najpierw namalowała kilka kresek , po czym poczuła potrzebę nazwania tego co namalowała.

Rysunek 1, dziewczynka 30 miesięcy, „Huśtawka”

3. Nieudany realizm – około 4 roku życia, dziecko wyznacza sobie cel rysunku (narysuję samochodzik), jednak ani umiejętności, które są na tym etapie ograniczone, ani intencje wyznaczonego celu, mogą nie zostać zrealizowane i w konsekwencji, samochodzik może być „drzewem” albo „mrówką”.

Rysunek 2, chłopiec 4 lata, „Portret człowieka i garaż”

4. Realizm intelektualny – między 4 a 8 rokiem życia, dziecko chce, żeby jego rysunek przedstawiał już bardzo konkretne, dające się rozpoznać przedmioty lub ludzi. Może być to dom a może osoba czy ktoś z rodziny. Będzie to jednak rysunek o charakterze bardziej symbolicznym, domek będzie prostokątem z drzwiami i oknem, a nie odzwierciedleniem wieżowca czy domku szeregowego w którym dziecko naprawdę mieszka.

Rysunek 3, chłopiec lat 5, „Św. Mikołaj”

5. Realizm wizualny – od około 7-8 roku życia , dzieci próbują oddać wiernie rzeczywistość, pojawiają się detale w pracy, często to jest moment w którym dzieci zaczynają kopiować ze szczegółami a nawet rysują z uwzględnieniem perspektywy liniowej.

Rysunek 4, chłopiec lat 8, „Samochód terenowy”

Należy zwrócić uwagę na to, by nauczyły się wyrażać siebie tak, by proces twórczy, który odbywa się w dziecięcej wyobraźni był ich samodzielną, indywidualną pracą.

Przyswajanie wiedzy u dzieci odbywa się w działaniu, poprzez aktywne badanie przedmiotów, za pomocą zmysłów, nie zaś na podstawie biernego przyswajania informacji. Niczym mali naukowcy, chcąc dowiedzieć się jak najwięcej o otaczającym je świecie, eksplorują i dociekają istoty rzeczy na wszelkie możliwe sposoby. Pozwólmy im na to!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *